De leukste momenten als marien bioloog zijn die waar je iets volledig nieuws ontdekt over een groep dieren. Afgelopen week was ik aan het bijlezen over dolfijnen en kwam ik erachter dat de spitssnuitdolfijnen waarschijnlijk de minst bekende zeezoogdieren op aarde zijn. Dit terwijl ze met 4 tot 13 meter lengte toch moeilijk te missen zouden moeten zijn.

Spitssnuitdolfijnen zijn waarschijnlijk de minst bekende zeezoogdieren op aarde

Om het verwarrend te maken: spitssnuitdolfijnen zijn geen dolfijnen maar een zustergroep binnen de tandwalvissen. Daar komt dan nog bij dat ze niet of nauwelijks tanden hebben. Soms heeft de naamgeving in de biologie het een beetje moeilijk met de variatie in de natuur.

We kennen tot nu toe 22 soorten binnen de spitssnuitdolfijnen, terwijl we maar drie of vier van die soorten een goed beeld hebben, en dat dan omdat we ze bejaagden. Dit maakt ze de grootste groep binnen de walvissen na de dolfijnen, maar ze leven in de open oceaan en worden voornamelijk gezien als ze dood aanspoelen op stranden. Het onderstaande fragment uit maart 2017 is bijvoorbeeld de eerste film ooit van de soort Mesoplodon mirus. Het langst dat een spitssnuitdolfijn het overleefde in gevangenschap was 25 dagen waarna hij stierf aan longontsteking.

Terwijl ze in open zee zijn, leven ze van vis en inktvis die ze op grote diepte vangen. We hebben het idee dat deze dieren het merendeel van hun leven op diepte doorbrengen en alleen aan het oppervlakte komen om adem te halen. De diepste duik ooit gemeten was bijna drie kilometer diep en duurde meer dan twee uur, wat het de diepste en langste duik voor een zoogdier ooit maakt.

Ze jagen op vis en inktvis met de echolocatie die ze met andere walvissen delen. Dit stelt ze in staat om prooien te vinden in de pikdonkere diepzee. Als ze eten gevonden hebben, dan vangen ze het door het op te zuigen, een unieke vangmethode binnen de walvissen die we meer zien bij vissen. Hiervoor hebben ze plooien in hun nek waardoor ze hun mondgrootte kunnen vergroten wat de zuiging veroorzaakt.

Als ze eten gevonden hebben, dan vangen ze het door het op te zuigen

Het is goed mogelijk dat deze jachtmethode deze dieren nu in de problemen brengt. Aan het begin van 2017 strandde een mannetje meerdere keren achter elkaar bij Bergen in Noorwegen, terwijl lokale mensen hem elke keer terug naar open zee probeerden te brengen. Uiteindelijk hebben ze hem moeten afmaken en toen ze keken waardoor het dier zulk raar gedrag vertoonde, waren ze verbijsterd. In de maag van 6 meter lange walvis vonden ze meer dan 30 plastic zakken. Deze hadden het volledige spijsverteringsstelsel geblokkeerd en moeten extreem pijnlijk zijn geweest. Het verwarde dier wist niet meer wat het aan het doen was.

In de maag van 6 meter lange walvis vonden ze meer dan 30 plastic zakken

Waarschijnlijk verwarde de spitssnuitdolfijn, doordat hij op gehoor jaagt en zijn prooien opzuigt, de plastic zakken voor intvissen. Aangezien deze dieren in de open oceanen leven en die ondertussen vol zitten met plastic, kan dit grote gevolgen hebben voor de populaties van deze mysterieuse walvissen. Door ons gebrek aan kennis hebben wij geen idee hoe groot dit probleem is.

Op deze manier bereikt ons gedrag thuis zelfs de meest afgelegen vormen van leven. Meer onderzoek is nodig om deze wonderbaarlijk gespecialiseerde walvissen te beschermen voor de toekomst.

De spitssnuitdolfijn wordt onderzocht © Universiteit Bergen, Noorwegen

 

De plastic zakken uit de maag van de spitssnuitdolfijn © Universiteit Bergen, Noorwegen